సమూహం లో నేను..

సమూహం లో నేను

సమూహంలో సంచరిస్తూనే
ఒంటరినై  పోతూంటాను
దేహం లోని రక్తనాళాలన్నీ
హృదయం లోకే చేరుకున్నట్లు
ఒక్కరొక్కరూ నాలో కలసిపోతూంటారు
అపుడు నేను అనేక నేనులుగా
విడిపోయి నన్ను నేను
ఒక్కొక్కరిలో వంపుకుంటూంటాను
నేనంటూ ఏమీ మిగలకుండా..

సమూహం లో సంచరిస్తూనే
నన్ను నేను మొలకెత్తుకుంటూ
పూలని, ముళ్ళనీ పంచిపెడుతూ
నాదికాని ప్రపంచమ్లో
నాకంటూ ఓ ప్రపంచాన్ని సృష్టించుకుంటూ
నేనొక చెట్టునవుతాను
నా నీడ నా అస్థిత్వాన్ని ప్రశ్నించినపుడు          
నేనొక శుష్క సౌధాన్నవుతాను..

ఎందుకని...?

ఈ బాధని, వేదనని
ఎందుకు నింపుతావు నాలో
నన్ను నీలో ఎపుడో వంపుకున్నానే..

ఎందుకు నాకళ్ళని వర్షిస్తావు
నీ విరహపుటెడారులు నాలో
విహరిస్తున్నయనా

క్షమించు ప్రియా నిను
ప్రేమిస్తున్నానని అనలేను
ఎందుకంటే..అది
నీకు తెలియంది కాదు..

నిను చుంబించానని అనలేను
ఎందుకంటే..
చూడలేనంతగా నాకళ్ళు
మూతలు పడిపోయాయి.

నాకు తెల్సు
నను పొగడ్తలలో
ముంచెత్తినపుడు
నిజం చెప్పటం లేదని..

అయ్యో..
నీ తలపుల్లో
కాలం వేలి కొనలనుండి
జారి పోయిందే....

విడిపోదామనుకునే కొలదీ
బలపడి పోతూంది.
ఎందుకంటే..
నన్ను నీలో ఎపుడో వంపుకున్నానే...